Did it move…???

Als God aan het werk is blijft het altijd enorm genieten van de kracht waarmee dat gepaard gaat. Tijdens een kerkdienst, in de lokale gemeente die we bezoeken, werd tijdens de aanbidding gevraagd om voor elkaar te bidden. Specifiek voor heling van datgene wat genezing nodig had in je leven. Terwijl ik mij bezighield met het regelen van het geluid deze kerkdienst legde Ondřej, een jongeman uit de gemeente, zijn hand op mijn schouder. In wat gebrekkig Engels sprak hij een gebed uit over mijn leven. Hij sloot het gebed af met een compliment; “The sound is really good today, thank you.” Ik reageerde met wat sarcasme en vroeg hem of hij het zeker wist. De perfectionist in mij is zelden te tevreden als het op geluidstechniek aan komt. Ik besloot het geluid even te laten voor wat het was en vroeg Ondřej of hij fysieke genezing nodig had. Met wat verbaasde ogen keek hij mij aan, alsof hij dacht “hoe weet jij dat?”. Hij gaf aan dat de spieren rond zijn linkerknie voor pijn zorgden. De exacte oorzaak van de pijn is mij nog altijd onduidelijk terwijl ik dit opschrijf, maar waar het om gaat is wat er vervolgens gebeurde.

Ik hurkte en legde mijn handen om de linkerknie van Ondřej. Terwijl ik dit deed gaf ik aan dat we dan maar moesten bidden dat deze pijn en last weg zou gaan in de naam van Jezus. Ik sprak een kort gebed uit voor genezing van de knie en alle spieren daaromheen. Plotseling voelde ik met mijn linkerhand, die op de linker knieschijf lag, dat de knieschijf kort een paar keer heen en weer bewoog. Ik vroeg aan Ondřej of hij dat ook voelde. “Yes, I feel a warm glow in my knee”. Ik reageerde door te zeggen dat dat niet was wat ik bedoelde en vroeg hem of hij zijn knieschijf had bewogen tijdens het gebed. “No, no I did nothing, did it move?”

Jazeker bewoog het ik voelde het toch echt op en neer gaan in mijn hand. Enigszins zelf verbaasd over wat er zojuist gebeurd was, vroeg ik hem zijn been is uit te proberen. Ondřej vertelde dat hij er altijd veel last van had als hij een trap op of af liep. Hij besloot het op de trap in het gebouw eens uit te proberen. Terwijl de kerkdienst doorging kwam Ondřej na enkele minuten al lachend terug. Deze keer had hij verbazing in zijn ogen terwijl hij uitriep dat hij geen pijn meer had. Het voelde allemaal weer zoals het hoort. Terwijl ik halleluja riep gooide Ondřej zijn handen in de lucht en dankte hij God.  Wat een kracht zit er toch in de naam van Jezus, halleluja!!      

De slapende prinses

Daar zitten we dan, rond een camping tafel, een tikkeltje nieuwsgierig naar wat er komen gaat en vol verwachting van wat God gaat doen. Haar ouders beginnen te bidden en wij sluiten het gebed af. Na het “amen” wordt de stilte doorbroken door zacht gehuil. Tranen rollen over de wangen van Anne. Een meisje van 10 jaar oud die misschien wel meer meegemaakt heeft als sommige van ons, ons hele leven doen. Rianne vraagt haar wat ze voelt, waarop Anne antwoord “Ik ben zo blij, ik ben zo blij”. Een zucht van ontlading gaat rond de campingtafel. Anne haar moeder merkt op dat haar dochter ontspannen aan voelt in vergelijking met voor het gebed. Haar vader zit vol verwondering te kijken naar een herboren dochter die opeens haar emoties toont en aangeeft dat ze moe is. Ze wil graag op het luchtbed naast de tent gaan liggen. Terwijl ze plaatst neemt op het luchtbed wordt de verwondering bij haar vader en moeder steeds groter. Wat een geweldig gezicht om te zien. Het gezicht van iemand die zojuist God aan het werk gezien heeft op wonderbaarlijke wijze.

Je vraagt je misschien af wat hier zo verwonderlijk aan is. Stel je eens voor je maakt een trauma mee in de eerste vier jaar van je leven. Zou dat dan invloed hebben op je geestelijke of cognitieve groei? Hoe zou je in het leven staan en zou het invloed hebben op je emoties zoveel jaar later?

Ondanks dat ik als voormalig politieagent veel dingen heb gezien en gehoord maken sommigen verhalen meer indruk dan andere. Het verhaal van Anne is zo’n verhaal wat veel indruk maakte op mij. Vooral de verstrekkende gevolgen van het trauma wat zij mee maakte toen ze zo jong was. Het feit dat een kind van 10 jaar zes pillen nodig heeft om in slaap te komen zegt genoeg.

In een intensieve week van discipelschap met Anne haar ouders hoorden we de verhalen aan. We spraken over allerlei thema’s en zo ook over de kracht van de Heilige Geest, zowel in genezing als in bevrijding. Uiteindelijk leidde dit naar die ene ochtend waar we samen met Anne en haar ouders om een campingtafel zaten.

Terwijl Anne zich wat ongemakkelijk heen en weer bewoog vroeg ik of haar ouders een moment weg wilde gaan. Kinderen en tieners praten tenslotte vaak wat makkelijker als hun ouders er niet bijzijn.

Nadat haar ouders vertrokken waren vertelde we Anne wat we van haar ouders gehoord hadden. In het gesprek wat volgde zagen we een beschadigd kind wat maar al te graag de liefde van God wilde voelen. We vroegen haar beide ouders er weer bij te komen en besloten voor Anne te gaan bidden. Gebed voor bevrijding en genezing van dat wat voor zoveel onrust zorgde in haar lichaam.

Enige tijd na het gebed gaven haar ouders aan dat ze “de echte Anne” terugzagen. De Anne die ze voorheen maar af en toe te zien kregen. Wat een machtig God dienen we toch! We spraken krachtige woorden over haar uit en verzekerde haar ervan dat ze als een prinses in Gods Koninkrijk mag opgroeien in zijn liefde en kracht. Later bleek dat de ‘boze buien’, die zo kenmerkend waren voor Anne, niet meer terug waren gekomen in de oude vorm. Op momenten dat zaken onduidelijk of moeilijk te begrijpen waren kon ze, ogenschijnlijk uit het niets, ontzettend boos worden, nu dus niet meer. In plaats daarvan is ze een knuffelkont geworden, een kant die haar ouders niet van haar kenden.

Anne slaapt nu zonder medicatie, heeft een levende relatie met Jezus en is vrij in het uiten van haar emoties. Daarnaast geeft God elke dag de kans aan haar ouders om dit geweldige verhaal te delen en zo een getuigen te zijn van zijn wonderbaalrijke liefde voor ons. Halleluja!

The old lady on the bench

Zoekend naar een oude vrouw zittend op een bankje wandelen we met zijn drieën door het centrum van České Budějovice. Even daarvoor hadden we aan God gevraagd met wie we het evangelie mochten delen. Natuurlijk kan dit met iedereen, alleen soms heeft God het hart al voorbereid van iemand. Er is niks beter dan met zo’n persoon het evangelie te delen en naar die persoon waren we nu opzoek. In dit geval een oude vrouw zittend op een bankje.  Al lopend over het grote plein in het centrum zagen we diverse oudere mensen verspreid over wat bankjes zitten. Om de een of andere reden viel één van die vrouwen ons alle drie op. We liepen snel naar haar toe en een van ons sprak haar in het Tsjechisch aan. Al snel bleek dat de vrouw ook Engels begreep en dit zelfs een beetje kon spreken.   

Terwijl een van de twee andere met haar in gesprek was bad ik stil voor haar. Ineens zag ik een beeld voor me. Een beeld van een herder met een enorme kudde schapen in een prachtige groene vallei. Ik vroeg aan de Heilige Geest wat het beeld betekende. Hoe kon ik de vrouw hiermee bemoedigen? Wat eerder op de dag ook al had gebleken werd ook nu weer bevestigd, God spreekt! Als wij vragen zal Hij geven, alles wat we dan nog moeten doen is goed luisteren en ontvangen. De Heilige Geest sprak en gaf aan dat de herder uit het beeld, de vrouw weerspiegelde met wie we in gesprek waren. De schapen waren kinderen waarvoor zij gezorgd had in haar hele leven. De bemoediging was dat zij dit met grote zorg en liefde had gedaan wat God veel vreugde gaf.

Ik vroeg de vrouw of zij misschien een groot gezin had maar dit bleek niet het geval. Ik vroeg door naar het werk wat zij had gedaan. De vrouw vertelde dat zij lerares was geweest op een basisschool en dat ze dit haar hele leven had gedaan. Onmiddellijk begreep ik nu hoe alles samen kwam. Ik vertelde de vrouw dat ik een beeld had gezien van een herder met een enorme kudde schapen in een prachtige groene vallei, terwijl ik voor haar aan het bidden was. Ik legde haar uit dat zij de herder was en dat haar zorg voor al de schapen, de kinderen waaraan zij les had gegeven, God een enorme vreugde had gegeven. De vrouw vertelde dat ze nog regelmatig terug dacht aan de kinderen, die inmiddels volwassen waren geworden. Met enige trots vertelde ze dat een van ‘haar’ kinderen nu een professionele ijshockey speler is in Tsjechië. In Tsjechië is ijshockey zo’n beetje de nationale sport, vergelijk het met voetbal in Nederland.

In het gesprek wat volgde vertelde de vrouw dat zij, nu zij ouder was, meer en meer nadacht over de zin van het leven, de dood en God. Het enige wat ze wist van God was wat haar voor en na het communisme was verteld. Nog nooit had ze zelf echt de Bijbel gelezen. Ze vertelde dat ze zelfs gebeden had voor een Bijbel, omdat ze niet genoeg geld had om deze te kopen. Dit was natuurlijk de klap op de vuurpijl want wie gaat er evangeliseren zonder Bijbels mee te nemen. Uit de rugzak van een van de andere kwam vlot een Bijbel tevoorschijn waarmee we de vrouw mochten zegenen. Zichtbaar blij en verrast door wat er allemaal gezegd en gebeurd was uitte ze haar dankbaarheid. We spraken een gebed uit over haar leven en vervolgde onze weg. Opzoek naar iemand met zijn vingers in het verband, want als God spreekt dan hoeven wij alleen maar te gehoorzamen.

Mary did you know…

Tijdens alle gezelligheid en het delen van verhalen merkten we opeens de ‘barmanka’ (serveerster) op die ons bediende. We vroegen ons af hoe we haar konden zegenen, met hoeveel we haar konden zegenen, en waarom juist zij degene was die ons opviel en onderscheidde van alle anderen in deze bar. “God, spreek alstublieft tot ons, hoe kunnen we haar zegenen”. De Heer sprak en wij luisterden. Wat er daarna gebeurde, hadden we alleen in video’s van Todd White op YouTube gezien.

Todd White, misschien ken je hem, misschien niet. Voor degenen die hem niet kennen, zal ik je kort aan hem voorstellen. Mr White is een evangelist die de wereld rondreisde om het evangelie te verspreiden en zieken te genezen. Tegenwoordig is hij senior pastor van de Life Style Christianity Church in Watauga, Texas. Op YouTube kun je veel video’s vinden waarin hij het evangelie deelt en zieke mensen geneest. Je vraagt ​​je misschien af ​​waarom ik je dit allemaal vertel. Het volgende getuigenis was het resultaat van eenvoudige gehoorzaamheid. God gehoorzamen op de meest eenvoudige manier die je, je kunt bedenken. Als God spreekt, hoeven we alleen maar te doen wat Hij zegt. Gevoed door getuigenissen van Todd White hadden we geen idee dat we aan het eind van deze avond zelf zo’n getuigenis zouden kunnen schrijven.

We waren met z’n drieën en besloten na een avond van gebed en aanbidding iets te gaan drinken in een van de vele bars in České Budějovice, Tsjechië. Gelukkig sprak een van de serveersters Engels en kort nadat we de bar binnenkwamen, zaten we aan onze drankjes, begonnen we te verhalen te delen en hadden we een gezellige tijd. Ik gaf de barvrouw een bemoediging en compliment terwijl zij onze tweede bestelling bracht. Toen ze wegging, vertelde een van de andere twee dat hij bijna wilde zeggen “…en Jezus houdt van je!”.

We daagde hem uit om dit te doen de volgende keer dat ze langskwam, uit simpele gehoorzaamheid aan wat God ons op het hart legt. Als gevolg van dit gesprek maakte een van ons de opmerking over hoe Todd White altijd restaurants en bars binnengaat, de serveerster(s) een buitensporig fooi geeft en voor hen bidt.

Gevoed door een honger naar God en een brandend hart voor discipelschap daagde ik de andere uit om haar een fooi te geven en te zien wat God zou doen. Ik probeerde de twee vrienden in de richting te wijzen van gehoorzaamheid. Wanneer God ons ertoe aanzet iets te zeggen of te doen, we niet alleen luisteren, maar er ook naar handelen. De uitdaging werd aangenomen en de volgende vraag dook op. Hoeveel, hoeveel fooi moeten we haar geven? Een van de twee bad en voelde meteen dat God hem een ​​bedrag gaf wat hij haar kon geven. Laat me je dit vertellen, voor een fooi was het een buitensporig bedrag, maar niet te gek. Uit eenvoudige gehoorzaamheid besloot hij ervoor te gaan. Nadat we hadden gevraagd om te betalen, kwam de serveerster naar ons toe en gaf ons de rekening.

“Als we je een fooi geven, ontvang je die dan of gaat hij naar de bar?” vroeg hij aan de serveerster. “Ik snap het” antwoordde ze “Dus het gaat naar jou?”, “Ja, ja ik ontvang de fooi” antwoordde ze opnieuw. Nadat we haar hadden verteld hoeveel fooi we aan de rekening wilden toevoegen, antwoordde de serveerster met een groot vraagteken boven haar hoofd. Niet zeker of ze ons goed begrepen had, vroeg ze om opheldering.

Ik vroeg om een ​​pen en schreef het bedrag op dat we haar wilden geven. Dit keer veranderde het vraagteken boven haar hoofd in een geschokt gezicht. “Nee, nee, ik kan dit niet accepteren,” zei ze.

Dit was het juiste moment om haar te vertellen waarom we haar dit geld wilden geven. Nadat we haar kort het evangelie hadden uitgelegd en de liefde die Jezus voor haar heeft, accepteerde ze de fooi en liep ze weg met een grote glimlach op haar gezicht. Niet wetende dat dit maar de helft was van wat God deze avond voor haar in petto had.

We voelden dat God meer wilde doen, maar wat was de volgende stap? Omdat we niet wisten wat, besloten we het opnieuw aan God te vragen. Je raadt het al, zodra wij in geloof uitstappen, God vragen en luisteren, ontvangen we en gebeuren er wonderen.

God liet me zien dat de serveerster een verband om een ​​van haar benen droeg. Niemand van ons had dit eerder opgemerkt. Maar het zien van dit verband was genoeg om te begrijpen dat God haar ter plekke wilde genezen. Nadat ze naar ons toe gekomen was vroegen we haar wat er met haar been was gebeurd. Ze vertelde ons dat ze een jaar geleden twee botten in haar been gebroken had. Als gevolg daarvan ondervond ze nu nog dagelijks veel pijn in haar been. Nadat we vertelden dat we geloofden dat God haar wilde genezen en de pijn wilde wegnemen, vroegen we of we voor haar mochten bidden. Na haar naam gevraagd te hebben, stemde ze ermee in dat we voor haar mochten bidden.

Wat ons op dat moment niet opviel was dat de bar op het punt stond te sluiten. Alle serveersters en obers stonden aan de bar naar ons te kijken terwijl we aan het bidden waren. Ik bad eerst voor haar in het Engels, gevolgd door één van de anderen die in het Tsjechisch voor haar bad. Tijdens het Tsjechische gebed vroeg ik of ze iets in haar been voelde. Met verbazing op haar gezicht vertelde ze ons dat haar been ineens warm aanvoelde. Ik vroeg haar om rond te lopen nadat het Tsjechische gebed klaar was. Na de “Amen” stond ze op en liep ze een paar stappen. Tranen vulden haar ogen terwijl ze geschokt om zich heen keek. Haar collega’s vroegen in het Tsjechisch of ze nog pijn had. Het enige wat ze kon uitbrengen was “ik voel geen pijn meer, ik voel geen pijn meer” Mary wist je dat God je zojuist heeft aangeraakt en genezen heeft omdat hij van je houdt! Halleluja”.

Met verbazing en ongeloof vroegen en zochten haar collega’s bevestiging. Toch bleef ze met een schok op haar gezicht zeggen “už nemám” (ik heb geen pijn meer). We legden haar uit dat God haar had genezen en de pijn had weggenomen, alles vanwege zijn liefde voor ons. Toen we haar vroegen of ze meer over God wilde weten en haar leven aan Hem wilde geven, antwoordde ze dat het voor nu allemaal te veel was. Na haar te hebben omhelsd en afscheid te hebben genomen van haar en haar collega’s verlieten we de bar . Terwijl zij een slok nam uit een Tsjechisch glas bier om te kalmeren.

Vraag en gehoorzaam, als God spreekt en wij bewegen zullen we wonderen zien gebeuren en wordt de liefde van God zichtbaar voor iedereen die aanwezig is. Bid alstublieft met ons mee dat Mary, Jezus zal vinden en Hem haar leven zal geven, niet alleen een van haar benen.

Daar zijn we dan!

Na drie jaar van voorbereiding zijn we dan eindelijk zendelingen in Tsjechië!

Wat een rare gewaarwording om dit nieuwe ‘beroep’ in te vullen op imigratie en inschrijvings formulieren. Nu zijn we op de plaats van bestemming maar dan?

Na een tijd van afscheid nemen van familie en vrienden was het op 14 maart dan eindelijk zo ver! De uitzegendienst in Jozua. Wat een feest en wat hebben we genoten van de jeugd die deze hele dienst in elkaar gezet en geleidt heeft. We hebben genoten van de voorbereidingen voor de dienst. We mochten een getuigenis/overdenking op film insturen en wat hebben we lol gehad met onze TFT’er Daan die de hooftrol in de video kreeg. (De overdenking is terug te zien op ons YouTube kanaal! klik hier). Na de dienst werden we uitgezwaaid, kregen we een lunch mee en reden we richting ons nieuwe thuis. 

De reis was heerlijk en vol verwachting Vooral ik (Rianne) kon niet wachten om het appartement voor het eerst te zien! We reden de stad binnen en meteen begon ik te bidden voor de stad, de mensen, de contacten die we gaan krijgen en God plaatste een diepe liefde voor deze plek in mijn en ons hart. Dit is de plek waar wij nu God mogen dienen, dat was gelijk duidelijk. 

Het appartement dat we gekregen hebben is een heerlijke zegen om vanuit te mogen werken! We zijn gek op het huis, de plek en het uitzicht! Oja en niet te vergeten de ouderwetse visgraatvloer!

De eerste weken waren vooral weer regelweken. Eerst quarantaine en de beruchte corona test, daarna alle immigratie papieren, auto papieren en noem het maar op. En dat in een land dat letterlijk op slot zat. Een huis inrichten terwijl de winkels dicht zijn is best een uitdaging en daarnaast werd ik na een week goed ziek van een heftige voedselvergiftiging. Al met al was de start erg pittig! Maar nu kijken we terug vanuit een huiselijk huis waarin we ons al best gesetteld voelen en zien we dat God elke keer weer voorzag.

WE VERTREKKEN IN MAART 2021!

Ja je leest het goed, over 2 maanden zullen we vetrekken naar Tsjechië. De tijd van voorbereiden zit er op en we zijn klaar om te gaan dienen in het land dat zo op ons hart ligt. De beslissing om in maart te gaan, kwam tot stand na een voorstel van CAMA Zending. De reden hiervan lees je hieronder.

De stage is stopgezet

Nadat onze stagebegeleider bij R3new en KenHem om medische redenen thuis kwam te zitten, kwamen alle oorspronkelijke leerdoelen en plannen om te leren in de praktijk niet meer tot hun recht. Gelukkig nam René (R3new) de rol van stagebegeleider direct over, echter bleek dat hij dit eigenlijk niet goed kon combineren met zijn toch al mega drukke agenda. Na een aantal overleggen met R3new, CAMA en onze Hemelse Vader werd dan ook besloten de stage te beëindigen. Geen reden tot paniek want ook hier mochten we Gods wijsheid ervaren in de volgende oplossing; Mede omdat we al betrokken waren bij R3new en KenHem blijven we een deel van onze werkzaamheden gewoon doorzetten, weliswaar op vrijwilligers basis. Dit zorgt ervoor dat zowel R3new als wij, alsnog van elkaar mogen genieten en leren. We merken dat binnen de KenHem groep het vertrouwen in ons groeit. Vertrouwen dat o zo belangrijk is voor de geestelijke groei van de zinzoekers community. Wat een zonde zou het zijn als dit in een keer van tafel geveegd zou worden. We danken God voor het inzicht wat hij ons hier in gegeven heeft en nog altijd geeft.

Vertrek vervroegt

Het eerste plan, om in de zomer te vertrekken naar CZ, lag er mede door de stage bij R3new. Nu dit een andere vorm gekregen heeft was er ineens de mogelijkheid om eerder te vertrekken. Zoals gezegd gaf CAMA ons deze mogelijkheid en die hebben we dan ook direct gegrepen. Waarom zouden we nog wachten met vertrek tot het einde van het seizoen? We merken aan alles dat God ons in een stroomversnelling klaar aan het stomen is voor Tsjechië. In die stroomversnelling willen we God volgen.

We vragen jullie gebed voor al het geregel en uitzoekwerk wat hierbij komt kijken.

gebed-1

Aan de slag in Ede!

Vanaf 1 september zijn we begonnen bij R3NEW en de Kenhem community. We gaan ons inzetten voor beide organisaties. R3NEW coacht en begeleid wijkpioniers die in hun eigen wijk een verschil willen maken. Het samen brengen van mensen uit een wijk die hun eigen wijk in bloei willen zetten, letterlijk en figuurlijk. Daarbij ontstaat de mogelijkheid om Jezus groot te maken en zijn boodschap uit te delen aan alle buren. Wij gaan mee draaien in dit proces en verwachten heel veel praktische handvaten te leren voor onze tijd in Tsjechië.

Kenhem is zo’n wijk community in Ede. Deze community bestaat nu 7 jaar en heeft diverse projecten. Momenteel bestaat een deel van de community uit christenen met diverse kerkelijke achtergronden en samen proberen zij in hun wijk de buren te bereiken. De visie en de wil is er, maar hoe doe je dit nu in de praktijk?

Wij hopen hier onze kennis van afgelopen jaar te kunnen uitdelen en we zien er naar uit om mensen met visie te discipelen om ook daadwerkelijk aan de slag te gaan en te mogen oogsten van wat er gezaaid is.

Als laatste en zeker niet onbelangrijkste blijven we ook studeren. Het Evangelisch College bied online heel veel goede en interessante studies aan. We willen ons dit jaar focussen op wat we nodig gaan hebben voor onze bediening in Tsjechië. We willen groeien in alle onderdelen die komen kijken bij gemeente stichting. We zien uit naar hoe God ons gaat kneden en vormen dit komend seizoen en we houden jullie natuurlijk op de hoogte. Mocht je meer willen weten over R3new of wijkpionieren, klik dan hier.

Cornerstone zit er op!

Hoera! Het Cornerstone studiejaar is afgerond en we zijn geslaagd. Wij mochten met veel blijdschap en opluchting ons certificaat in ontvangst nemen. Dat was reden voor een feest en reden voor een verhuizing. Na het slagingsfeestje kwam het afscheidsfeestje en hebben we dag moeten zeggen tegen heel veel ontzettend leuke mensen die allemaal vertrokken naar diverse uithoeken van de wereld.

We hebben ontzettend veel mogen leren tijdens onze tijd op Cornerstone College. Van culturele samenwerkingen tot systematische theologie en van exegese tot de grote wereld godsdiensten zoals islam en boeddhisme. Rianne is ontzettend enthousiast geworden door de week over “storytelling”. “Mijn ogen werden geopend voor de wonderlijke wereld zonder letters”. Wist u dat maar een kleine 18 procent van de wereld het leuk vind om via boeken te leren? De rest van de wereld hoort dus veel liever een verhaal! En wat een geluk dat 75% van de bijbel uit verhalen bestaat! “Tijdens de story telling week ben ik enthousiast geworden voor het vertellen van verhalen en heb ik geleerd hoe ik efficiënt een verhaal kan leren en het op een interessante manier kan vertellen.” Voor Robbert was er niet een specifiek hoogtepunt. “Alle vakken die gegeven werden waren reuze interessant. Niet allemaal waren ze even leuk, maar ik heb echt enorm veel geleerd en daar gaat het om.”

We voelen ons rijk gezegend met de hele hoop kennis die we vergaard hebben. We zijn gegroeid als gezin, juist door de situatie waar we in zaten, ook tijdens de corona uitbraak. We hebben een duidelijke visie voor Tsjechië mogen vormen door plannen die de Heilige Geest ons openbaarde. In veel opzichten hebben we geleerd en we danken God dat we het met een goed resultaat mochten afsluiten.

Een dag op Cornerstone

Het is 07.00u de wekker gaat, helaas zijn we al wakker want Leah had om 06.00u al honger, Jael word wakker zodra ik het licht aan doe om de fles te maken. Ik probeer haar met alle macht nog even in bed te houden maar tevergeefs. Dan maar even een douche om goed wakker te worden en wat extra energie op te doen en de dag is begonnen. 
Robbert zijn telefoon stroomt vol berichten, er zijn studenten ziek en dat betekend dat SRC de duties moet overnemen. Robbert is met 3 anderen het SRC (student representative council) Team. Hij heeft vandaag de vegyduty en dat betekend dat hij 07.45u beneden moet zijn om de groenten voor de warme lunch te snijden. Ik mag het deze ochtend alleen doen: ontbijten met de meiden, aankleden, luiertas inpakken en zorgen dat we op tijd in de Kapel zijn.

08.30u We rennen naar beneden de lange gangen door en we zijn natuurlijk net te laat. Kapeltijd is al begonnen.

Vandaag hebben we een missionary speaker uit Kazachstan, hij verteld over zijn missiewerk met moslims en vluchtelingen. We bidden voor zijn gebedspunten, zijn familie en zijn team en ondertussen loop ik achter in de kapel heen en weer omdat Leah onrustig is en ze nodig moet slapen. Jaël zit in het aangrenzende kantoor te spelen met de andere kinderen en Robbert probeert daar de dienst mee te luisteren via de intercom. 

09.00u Kapeltijd is voorbij, op naar de klas! We hebben 5 minuten om Jaël naar Child Care te brengen, gelukkig heeft ze er zin in vandaag! Leah is in slaap gevallen in de draagzak en ik probeer haar zo voorzichtig mogelijk in de box te leggen die in het klaslokaal staat. Helaas! Ze word weer wakker, dat word weer een draagzak les. Gelukkig zijn Robbert zijn aantekeningen beter dan die van mij!

We hebben deze week een gastspreker, vol verwachting beginnen we aan de les hopend dat er deze week een goede docent voor de klas staat.

10.00u Leah begint te huilen, tijd voor een fles! Ik loop de klas uit, de lange gangen van het klooster door naar de trap, wij wonen op de eerste verdieping helemaal aan de andere kant van het gebouw. Ik maak snel een fles, even een schone luier en weer terug naar de klas. Al lopend door de gangen krijgt Leah alvast de fles en zo kan ik stil de les weer in. Papa neemt Leah even over om de fles te geven en het is mijn beurt om de aantekeningen te maken.

10.40u Tijd voor een koffie pauze, Jaël zit al op ons te wachten in de coffeelounch. De Child Care juffen hebben ook een pauze verdient dus houden we Jaël bezig met limonade en koekjes terwijl Leah nog steeds heerlijk in de draagzak zit. 

11.00u de les is alweer begonnen, Jael is weer naar Child Care gebracht en Leah ligt lekker te spelen in de box. Zodra ze te veel geluid maakt krijgt ze haar speen en hoef ik de klas niet te verlaten.

12.30u De les is klaar voor vandaag. Tijd voor de lunch! Pompoensoep of pittige Thaise vissoep met brood. Heerlijk, de vissoep is mijn favoriet!

12.55u Welkom heten van de gasten, ‘happy birthday’ zingen voor de jarige en danken voor het eten. Tijd voor nog meer Duties! Robbert moet de vaat doen dus ik ga alleen naar boven met de meiden. 

Even de afwas doen van het ontbijt, Jaël houdt van helpen gelukkig! Even een sterk bakkie koffie voor wat energie en de rest van de middag is mijn tijd voor de kinderen. Robbert gaat gelijk van start met de huiswerkopdracht van deze week: het schrijven van een Theologisch artikel.

15.30u Tijd voor de 2e koffie pauze en wat gezelligheid met volwassenen. Daarna spelen we weer lekker verder terwijl ik tussendoor probeer om wat van het leeswerk gedaan te krijgen. Systematische theologie door Grudem is niet onze favoriet! Maar misschien komt dat ook door de immense hoeveelheid tekst die we deze week moeten lezen. 

18.00u Tijd voor een boterhammen diner.

18.30u Bedtijd voor Jael, boekje lezen, bidden en even bij haar blijven zitten tot ze slaapt en dan is de avond begonnen.

19.30u Ik heb Ministry. Salt & Light voor Beugen. Het dorp waar Cornerstone gevestigd is moet natuurlijk ook bereikt worden met het evangelie. Warme jas en wandelschoenen aan, want deze avond hebben we een gebedswandeling gepland. 

22.00u De dag is voorbij! Robbert heeft Leah naar bed gebracht en nu is het tijd voor thee en mijn man! En ja dan is het al weer bedtijd want morgen beginnen we weer van vooraf aan!

Wie zijn wij?

Wij zijn Robbert en Rianne. Een voormalig politieagent en een docente kunst op het VMBO. We woonden met onze dochter Jaël in een heerlijk oud-Hollands huisje uit 1900. Het huis hebben we met veel plezier helemaal verbouwd en we hadden het er goed. We houden van onze stad Dordrecht en van het werk wat we in de kerk mochten en nog mogen doen. Maar het was tijd om ons fijne veilige leventje in te ruilen voor een avontuur met God. We verlangen ernaar om fulltime voor God te mogen werken. God heeft onze verlangens gestuurd en we hebben een groot hart gekregen voor de mensen in CZ.