Work In Progress

Ze zeggen wel eens over God dat hij de “grote regisseur” is, of de “grote wever”. De persoon met alle touwtjes in handen die uiteindelijk een mooie film maakt, of een prachtig kleed waarin wij een klein draadje zijn wat bijdraagt aan het grote geheel. Soms mogen we getuigen zijn van hoe God de boel regisseert of in elkaar weeft.  Dit is zo’n verhaal, een getuigenis van het samenkomen van een aantal karakters of draden waarmee een prachtig kleed wordt gemaakt.

Freddy, een lokale vriend, had tijdens ons werkverlof voor de planten in ons huis gezorgd. Als bedankje namen we hem mee naar een Indisch restaurant in een stad verderop. Nou is het goed om te weten dat Freddy uit India komt en dus maar al te goed bekend is met de receptuur en smaak die het eten moet hebben. In veel Indische restaurants wordt er gekookt door Nepalese chefs, geen Indiërs dus. Ook het personeel is vaak afkomstig uit Nepal. Als je dan met een echte Indiër Indisch komt eten is dat bijna vragen om problemen. Alles natuurlijk met een grote knipoog en veel gelach.

Mooi voor ons is dat Freddy zijn mening Indisch eten en cultuur ook niet onder stoelen of banken steekt. Dus tijdens het eten mochten we genieten van een openhartige evaluatie bij elk gerecht dat genuttigd werd. We werden bediend door een vriendelijke Nepalese vrouw en geloof me als ik zeg dat Freddy het haar niet makkelijk maakte. Helemaal niet toen ze aangaf dat ze een bepaald gerecht niet hadden. Dit ging zelfs zover dat Freddy bijna zijn positie innam in de keuken en aan het koken sloeg.  

Na afloop van de maaltijd betaalde we de rekening en stonden we op het punt om te gaan. Geïnteresseerd door de combinatie van culturen, gesproken talen en wat er tijdens het eten besproken werd vroeg de Nepalese vrouw ons waar we vandaan kwamen.

Dit vinden we altijd een geweldige vraag omdat het de deur voor ons open zet naar evangelisatie. De ‘waar’ vraag veranderd vaak in de ‘waarom’ vraag; “Waarom zijn jullie in Tsjechië?” zo ook deze keer.

We gaven antwoord op haar vraag en stelde direct een wedervraag. Of zij wist wie Jezus was en wat hij voor haar gedaan had. “Ja” was het antwoord. “Jaren terug kwamen er Japanse zendelingen in onze stad in Nepal en van hen heb ik gehoord over God en Jezus”. Wow wat gaaf zeg. Jaren terug hoorde ze het Goede Nieuws van mensen uit Japan, nu woont ze in Tsjechië en staan er ineens een Indiër en een Nederlands stel voor haar neus die haar het zelfde Goede Nieuws vertellen. Alleen God kan zoiets toch regisseren!

In het gesprek wat volgde bleek dat de Nepalese vrouw geen bijbel had, maar deze wel graag zou willen hebben. Ter plekke installeerde we YouVersion (een Bijbelapp) op haar telefoon en spraken we af dat we terug zouden komen om haar een fysieke Bijbel te geven. Nadat we voor haar gebeden hadden namen we afscheid met een buik vol Indisch eten en een hart wat overstroomde van Gods liefde voor de mens.

Enkele dagen later zijn we teruggegaan en mochten we haar een fysieke bijbel overhandigen. We weten dat ze de Bijbel leest en we vragen u mee te bidden, dat ze op zoek mag gaan naar een levende relatie met Jezus. Wij zijn nog altijd met haar in contact en weten dat de film die God regisseert over haar leven nog lang niet af, the best is yet to come!

Did it move…???

Als God aan het werk is blijft het altijd enorm genieten van de kracht waarmee dat gepaard gaat. Tijdens een kerkdienst, in de lokale gemeente die we bezoeken, werd tijdens de aanbidding gevraagd om voor elkaar te bidden. Specifiek voor heling van datgene wat genezing nodig had in je leven. Terwijl ik mij bezighield met het regelen van het geluid deze kerkdienst legde Ondřej, een jongeman uit de gemeente, zijn hand op mijn schouder. In wat gebrekkig Engels sprak hij een gebed uit over mijn leven. Hij sloot het gebed af met een compliment; “The sound is really good today, thank you.” Ik reageerde met wat sarcasme en vroeg hem of hij het zeker wist. De perfectionist in mij is zelden te tevreden als het op geluidstechniek aan komt. Ik besloot het geluid even te laten voor wat het was en vroeg Ondřej of hij fysieke genezing nodig had. Met wat verbaasde ogen keek hij mij aan, alsof hij dacht “hoe weet jij dat?”. Hij gaf aan dat de spieren rond zijn linkerknie voor pijn zorgden. De exacte oorzaak van de pijn is mij nog altijd onduidelijk terwijl ik dit opschrijf, maar waar het om gaat is wat er vervolgens gebeurde.

Ik hurkte en legde mijn handen om de linkerknie van Ondřej. Terwijl ik dit deed gaf ik aan dat we dan maar moesten bidden dat deze pijn en last weg zou gaan in de naam van Jezus. Ik sprak een kort gebed uit voor genezing van de knie en alle spieren daaromheen. Plotseling voelde ik met mijn linkerhand, die op de linker knieschijf lag, dat de knieschijf kort een paar keer heen en weer bewoog. Ik vroeg aan Ondřej of hij dat ook voelde. “Yes, I feel a warm glow in my knee”. Ik reageerde door te zeggen dat dat niet was wat ik bedoelde en vroeg hem of hij zijn knieschijf had bewogen tijdens het gebed. “No, no I did nothing, did it move?”

Jazeker bewoog het ik voelde het toch echt op en neer gaan in mijn hand. Enigszins zelf verbaasd over wat er zojuist gebeurd was, vroeg ik hem zijn been is uit te proberen. Ondřej vertelde dat hij er altijd veel last van had als hij een trap op of af liep. Hij besloot het op de trap in het gebouw eens uit te proberen. Terwijl de kerkdienst doorging kwam Ondřej na enkele minuten al lachend terug. Deze keer had hij verbazing in zijn ogen terwijl hij uitriep dat hij geen pijn meer had. Het voelde allemaal weer zoals het hoort. Terwijl ik halleluja riep gooide Ondřej zijn handen in de lucht en dankte hij God.  Wat een kracht zit er toch in de naam van Jezus, halleluja!!      

De slapende prinses

Daar zitten we dan, rond een camping tafel, een tikkeltje nieuwsgierig naar wat er komen gaat en vol verwachting van wat God gaat doen. Haar ouders beginnen te bidden en wij sluiten het gebed af. Na het “amen” wordt de stilte doorbroken door zacht gehuil. Tranen rollen over de wangen van Anne. Een meisje van 10 jaar oud die misschien wel meer meegemaakt heeft als sommige van ons, ons hele leven doen. Rianne vraagt haar wat ze voelt, waarop Anne antwoord “Ik ben zo blij, ik ben zo blij”. Een zucht van ontlading gaat rond de campingtafel. Anne haar moeder merkt op dat haar dochter ontspannen aan voelt in vergelijking met voor het gebed. Haar vader zit vol verwondering te kijken naar een herboren dochter die opeens haar emoties toont en aangeeft dat ze moe is. Ze wil graag op het luchtbed naast de tent gaan liggen. Terwijl ze plaatst neemt op het luchtbed wordt de verwondering bij haar vader en moeder steeds groter. Wat een geweldig gezicht om te zien. Het gezicht van iemand die zojuist God aan het werk gezien heeft op wonderbaarlijke wijze.

Je vraagt je misschien af wat hier zo verwonderlijk aan is. Stel je eens voor je maakt een trauma mee in de eerste vier jaar van je leven. Zou dat dan invloed hebben op je geestelijke of cognitieve groei? Hoe zou je in het leven staan en zou het invloed hebben op je emoties zoveel jaar later?

Ondanks dat ik als voormalig politieagent veel dingen heb gezien en gehoord maken sommigen verhalen meer indruk dan andere. Het verhaal van Anne is zo’n verhaal wat veel indruk maakte op mij. Vooral de verstrekkende gevolgen van het trauma wat zij mee maakte toen ze zo jong was. Het feit dat een kind van 10 jaar zes pillen nodig heeft om in slaap te komen zegt genoeg.

In een intensieve week van discipelschap met Anne haar ouders hoorden we de verhalen aan. We spraken over allerlei thema’s en zo ook over de kracht van de Heilige Geest, zowel in genezing als in bevrijding. Uiteindelijk leidde dit naar die ene ochtend waar we samen met Anne en haar ouders om een campingtafel zaten.

Terwijl Anne zich wat ongemakkelijk heen en weer bewoog vroeg ik of haar ouders een moment weg wilde gaan. Kinderen en tieners praten tenslotte vaak wat makkelijker als hun ouders er niet bijzijn.

Nadat haar ouders vertrokken waren vertelde we Anne wat we van haar ouders gehoord hadden. In het gesprek wat volgde zagen we een beschadigd kind wat maar al te graag de liefde van God wilde voelen. We vroegen haar beide ouders er weer bij te komen en besloten voor Anne te gaan bidden. Gebed voor bevrijding en genezing van dat wat voor zoveel onrust zorgde in haar lichaam.

Enige tijd na het gebed gaven haar ouders aan dat ze “de echte Anne” terugzagen. De Anne die ze voorheen maar af en toe te zien kregen. Wat een machtig God dienen we toch! We spraken krachtige woorden over haar uit en verzekerde haar ervan dat ze als een prinses in Gods Koninkrijk mag opgroeien in zijn liefde en kracht. Later bleek dat de ‘boze buien’, die zo kenmerkend waren voor Anne, niet meer terug waren gekomen in de oude vorm. Op momenten dat zaken onduidelijk of moeilijk te begrijpen waren kon ze, ogenschijnlijk uit het niets, ontzettend boos worden, nu dus niet meer. In plaats daarvan is ze een knuffelkont geworden, een kant die haar ouders niet van haar kenden.

Anne slaapt nu zonder medicatie, heeft een levende relatie met Jezus en is vrij in het uiten van haar emoties. Daarnaast geeft God elke dag de kans aan haar ouders om dit geweldige verhaal te delen en zo een getuigen te zijn van zijn wonderbaalrijke liefde voor ons. Halleluja!

The old lady on the bench

Zoekend naar een oude vrouw zittend op een bankje wandelen we met zijn drieën door het centrum van České Budějovice. Even daarvoor hadden we aan God gevraagd met wie we het evangelie mochten delen. Natuurlijk kan dit met iedereen, alleen soms heeft God het hart al voorbereid van iemand. Er is niks beter dan met zo’n persoon het evangelie te delen en naar die persoon waren we nu opzoek. In dit geval een oude vrouw zittend op een bankje.  Al lopend over het grote plein in het centrum zagen we diverse oudere mensen verspreid over wat bankjes zitten. Om de een of andere reden viel één van die vrouwen ons alle drie op. We liepen snel naar haar toe en een van ons sprak haar in het Tsjechisch aan. Al snel bleek dat de vrouw ook Engels begreep en dit zelfs een beetje kon spreken.   

Terwijl een van de twee andere met haar in gesprek was bad ik stil voor haar. Ineens zag ik een beeld voor me. Een beeld van een herder met een enorme kudde schapen in een prachtige groene vallei. Ik vroeg aan de Heilige Geest wat het beeld betekende. Hoe kon ik de vrouw hiermee bemoedigen? Wat eerder op de dag ook al had gebleken werd ook nu weer bevestigd, God spreekt! Als wij vragen zal Hij geven, alles wat we dan nog moeten doen is goed luisteren en ontvangen. De Heilige Geest sprak en gaf aan dat de herder uit het beeld, de vrouw weerspiegelde met wie we in gesprek waren. De schapen waren kinderen waarvoor zij gezorgd had in haar hele leven. De bemoediging was dat zij dit met grote zorg en liefde had gedaan wat God veel vreugde gaf.

Ik vroeg de vrouw of zij misschien een groot gezin had maar dit bleek niet het geval. Ik vroeg door naar het werk wat zij had gedaan. De vrouw vertelde dat zij lerares was geweest op een basisschool en dat ze dit haar hele leven had gedaan. Onmiddellijk begreep ik nu hoe alles samen kwam. Ik vertelde de vrouw dat ik een beeld had gezien van een herder met een enorme kudde schapen in een prachtige groene vallei, terwijl ik voor haar aan het bidden was. Ik legde haar uit dat zij de herder was en dat haar zorg voor al de schapen, de kinderen waaraan zij les had gegeven, God een enorme vreugde had gegeven. De vrouw vertelde dat ze nog regelmatig terug dacht aan de kinderen, die inmiddels volwassen waren geworden. Met enige trots vertelde ze dat een van ‘haar’ kinderen nu een professionele ijshockey speler is in Tsjechië. In Tsjechië is ijshockey zo’n beetje de nationale sport, vergelijk het met voetbal in Nederland.

In het gesprek wat volgde vertelde de vrouw dat zij, nu zij ouder was, meer en meer nadacht over de zin van het leven, de dood en God. Het enige wat ze wist van God was wat haar voor en na het communisme was verteld. Nog nooit had ze zelf echt de Bijbel gelezen. Ze vertelde dat ze zelfs gebeden had voor een Bijbel, omdat ze niet genoeg geld had om deze te kopen. Dit was natuurlijk de klap op de vuurpijl want wie gaat er evangeliseren zonder Bijbels mee te nemen. Uit de rugzak van een van de andere kwam vlot een Bijbel tevoorschijn waarmee we de vrouw mochten zegenen. Zichtbaar blij en verrast door wat er allemaal gezegd en gebeurd was uitte ze haar dankbaarheid. We spraken een gebed uit over haar leven en vervolgde onze weg. Opzoek naar iemand met zijn vingers in het verband, want als God spreekt dan hoeven wij alleen maar te gehoorzamen.

Mary did you know…

Tijdens alle gezelligheid en het delen van verhalen merkten we opeens de ‘barmanka’ (serveerster) op die ons bediende. We vroegen ons af hoe we haar konden zegenen, met hoeveel we haar konden zegenen, en waarom juist zij degene was die ons opviel en onderscheidde van alle anderen in deze bar. “God, spreek alstublieft tot ons, hoe kunnen we haar zegenen”. De Heer sprak en wij luisterden. Wat er daarna gebeurde, hadden we alleen in video’s van Todd White op YouTube gezien.

Todd White, misschien ken je hem, misschien niet. Voor degenen die hem niet kennen, zal ik je kort aan hem voorstellen. Mr White is een evangelist die de wereld rondreisde om het evangelie te verspreiden en zieken te genezen. Tegenwoordig is hij senior pastor van de Life Style Christianity Church in Watauga, Texas. Op YouTube kun je veel video’s vinden waarin hij het evangelie deelt en zieke mensen geneest. Je vraagt ​​je misschien af ​​waarom ik je dit allemaal vertel. Het volgende getuigenis was het resultaat van eenvoudige gehoorzaamheid. God gehoorzamen op de meest eenvoudige manier die je, je kunt bedenken. Als God spreekt, hoeven we alleen maar te doen wat Hij zegt. Gevoed door getuigenissen van Todd White hadden we geen idee dat we aan het eind van deze avond zelf zo’n getuigenis zouden kunnen schrijven.

We waren met z’n drieën en besloten na een avond van gebed en aanbidding iets te gaan drinken in een van de vele bars in České Budějovice, Tsjechië. Gelukkig sprak een van de serveersters Engels en kort nadat we de bar binnenkwamen, zaten we aan onze drankjes, begonnen we te verhalen te delen en hadden we een gezellige tijd. Ik gaf de barvrouw een bemoediging en compliment terwijl zij onze tweede bestelling bracht. Toen ze wegging, vertelde een van de andere twee dat hij bijna wilde zeggen “…en Jezus houdt van je!”.

We daagde hem uit om dit te doen de volgende keer dat ze langskwam, uit simpele gehoorzaamheid aan wat God ons op het hart legt. Als gevolg van dit gesprek maakte een van ons de opmerking over hoe Todd White altijd restaurants en bars binnengaat, de serveerster(s) een buitensporig fooi geeft en voor hen bidt.

Gevoed door een honger naar God en een brandend hart voor discipelschap daagde ik de andere uit om haar een fooi te geven en te zien wat God zou doen. Ik probeerde de twee vrienden in de richting te wijzen van gehoorzaamheid. Wanneer God ons ertoe aanzet iets te zeggen of te doen, we niet alleen luisteren, maar er ook naar handelen. De uitdaging werd aangenomen en de volgende vraag dook op. Hoeveel, hoeveel fooi moeten we haar geven? Een van de twee bad en voelde meteen dat God hem een ​​bedrag gaf wat hij haar kon geven. Laat me je dit vertellen, voor een fooi was het een buitensporig bedrag, maar niet te gek. Uit eenvoudige gehoorzaamheid besloot hij ervoor te gaan. Nadat we hadden gevraagd om te betalen, kwam de serveerster naar ons toe en gaf ons de rekening.

“Als we je een fooi geven, ontvang je die dan of gaat hij naar de bar?” vroeg hij aan de serveerster. “Ik snap het” antwoordde ze “Dus het gaat naar jou?”, “Ja, ja ik ontvang de fooi” antwoordde ze opnieuw. Nadat we haar hadden verteld hoeveel fooi we aan de rekening wilden toevoegen, antwoordde de serveerster met een groot vraagteken boven haar hoofd. Niet zeker of ze ons goed begrepen had, vroeg ze om opheldering.

Ik vroeg om een ​​pen en schreef het bedrag op dat we haar wilden geven. Dit keer veranderde het vraagteken boven haar hoofd in een geschokt gezicht. “Nee, nee, ik kan dit niet accepteren,” zei ze.

Dit was het juiste moment om haar te vertellen waarom we haar dit geld wilden geven. Nadat we haar kort het evangelie hadden uitgelegd en de liefde die Jezus voor haar heeft, accepteerde ze de fooi en liep ze weg met een grote glimlach op haar gezicht. Niet wetende dat dit maar de helft was van wat God deze avond voor haar in petto had.

We voelden dat God meer wilde doen, maar wat was de volgende stap? Omdat we niet wisten wat, besloten we het opnieuw aan God te vragen. Je raadt het al, zodra wij in geloof uitstappen, God vragen en luisteren, ontvangen we en gebeuren er wonderen.

God liet me zien dat de serveerster een verband om een ​​van haar benen droeg. Niemand van ons had dit eerder opgemerkt. Maar het zien van dit verband was genoeg om te begrijpen dat God haar ter plekke wilde genezen. Nadat ze naar ons toe gekomen was vroegen we haar wat er met haar been was gebeurd. Ze vertelde ons dat ze een jaar geleden twee botten in haar been gebroken had. Als gevolg daarvan ondervond ze nu nog dagelijks veel pijn in haar been. Nadat we vertelden dat we geloofden dat God haar wilde genezen en de pijn wilde wegnemen, vroegen we of we voor haar mochten bidden. Na haar naam gevraagd te hebben, stemde ze ermee in dat we voor haar mochten bidden.

Wat ons op dat moment niet opviel was dat de bar op het punt stond te sluiten. Alle serveersters en obers stonden aan de bar naar ons te kijken terwijl we aan het bidden waren. Ik bad eerst voor haar in het Engels, gevolgd door één van de anderen die in het Tsjechisch voor haar bad. Tijdens het Tsjechische gebed vroeg ik of ze iets in haar been voelde. Met verbazing op haar gezicht vertelde ze ons dat haar been ineens warm aanvoelde. Ik vroeg haar om rond te lopen nadat het Tsjechische gebed klaar was. Na de “Amen” stond ze op en liep ze een paar stappen. Tranen vulden haar ogen terwijl ze geschokt om zich heen keek. Haar collega’s vroegen in het Tsjechisch of ze nog pijn had. Het enige wat ze kon uitbrengen was “ik voel geen pijn meer, ik voel geen pijn meer” Mary wist je dat God je zojuist heeft aangeraakt en genezen heeft omdat hij van je houdt! Halleluja”.

Met verbazing en ongeloof vroegen en zochten haar collega’s bevestiging. Toch bleef ze met een schok op haar gezicht zeggen “už nemám” (ik heb geen pijn meer). We legden haar uit dat God haar had genezen en de pijn had weggenomen, alles vanwege zijn liefde voor ons. Toen we haar vroegen of ze meer over God wilde weten en haar leven aan Hem wilde geven, antwoordde ze dat het voor nu allemaal te veel was. Na haar te hebben omhelsd en afscheid te hebben genomen van haar en haar collega’s verlieten we de bar . Terwijl zij een slok nam uit een Tsjechisch glas bier om te kalmeren.

Vraag en gehoorzaam, als God spreekt en wij bewegen zullen we wonderen zien gebeuren en wordt de liefde van God zichtbaar voor iedereen die aanwezig is. Bid alstublieft met ons mee dat Mary, Jezus zal vinden en Hem haar leven zal geven, niet alleen een van haar benen.